Beleefd verzoeken wij u betreffende brief als niet verzonden te beschouwen: onze donateursadministratie stuurt u zo snel mogelijk de juiste versie.

Ter geruststelling laten wij u nog weten dat de onjuiste gegevens in de brief geen gevolgen zullen hebben voor uw toekomstige jaarbijdrage/donatie(s).

Met dank voor uw welwillende begrip en vriendelijke groet,

Bestuur Stichting WereldAsielen

De gevolgen van oorlogen en revoluties treffen niet alleen mensen, maar ook dieren. Dat bleek begin dit jaar opnieuw toen de bevolking in Egypte. Mubarak en zijn regime omver probeerde te werpen. Door deze onrust bleven de toeristen massaal weg, met als gevolg dat de dieren – waar de toeristen zo graag een ritje op maken langs de bezienswaardigheden – werkloos langs de kant stonden en er dus ook geen geld meer binnenkwam voor hun voer en verzorging.

Al snel ontving WereldAsielen afschuwelijke foto’s van stervende paarden en kamelen. En hoewel we absoluut geen voorstander zijn van die toeristenritjes op de rug van zo’n arm dier – wie kent niet de beelden van de lui achteroverhangende dikke toerist op de rug van een uitgemergeld paard of doorgezakte ezel – en het hier strikt genomen ook niet om zwerfdieren gaat, werd toch onmiddellijk besloten te helpen. Bij dierenleed moet worden ingegrepen; wij hebben er alle vertrouwen in dat onze donateurs daar net zo over denken.

WereldAsielen won informatie in en kwam al snel in contact met The Egyptian Society of  
Animal Friends (ESAF). Deze organisatie, geleid door groot dierenvriend en advocaat Ahmed el Sherbiny, houdt zich bezig met dierenwelzijn in het gehele Midden-Oosten, maar  voornamelijk in Egypte. Zij heeft bij Caïro een eigen asiel en een  dierenkliniek voor paarden en andere lastdieren, doet veel aan  voorlichting om de omstandigheden van deze dieren te verbeteren en komt op voor de dieren in de dierentuin van Caïro.

ESAF bleek ook tijdens de politieke crisis niet te hebben stilgezeten, want toen het wegblijven van de toeristen bij de beroemde piramiden van Gizeh echt ernstige vormen begon aan te nemen, startte men met het voeren van de werkloze paarden en kamelen. De nood was zo hoog dat het storm liep op de voederplaatsen.

Naast het voederen zette men ook dierenartsen in om de algehele conditie van de dieren te controleren. Tijdens die controles kwam aan het licht dat veel lastdieren niet alleen uitgehongerd waren, maar er voor de rest ook erbarmelijk aan toe waren. Men trof bij de broodmagere dieren grote open wonden aan – meestal veroorzaakt door een verkeerd zadel en/of ondeugdelijk tuig – en een aanzienlijk aantal van hen bleek kreupel en had zwaar te lijden van in- en uitwendige parasieten.

Hulp was hier dus dringend nodig en alhoewel er al andere buitenlandse dierenhulporganisaties aanwezig waren, bleek bij hen de nadruk vooral te liggen op het helpen van de paarden. De kamelen werden min of meer vergeten. In overleg met ESAF besloot WereldAsielen zich daarom niet alleen voor de paarden, maar ook voor de kamelen in te zetten.

Mede dankzij de steun van onze donateurs stuurden we zo snel mogelijk geld en al spoedig kon ESAF een klein tentenkamp opzetten, van waaruit alle hulp centraal kon worden geregeld.

Iedereen is hier welkom met zijn lastdier, maar er zijn regels. Deze houden in dat elk dier gratis medische zorg en voedsel kan krijgen, maar dan is men wel verplicht om ook de voorlichtingsbijeenkomsten bij te wonen, die uiteraard ook kosteloos zijn.

Deze bijeenkomsten worden met regelmaat gehouden. Men leert hier bijvoorbeeld welk voer een dier nodig heeft, welke zadels en leidsels verwondingen voorkomen, hoe men een dier beter vastzet dan met vier benen aan elkaar gebonden. Maar  men leert ook dat een kameel, ezel of paard tijdens grote hitte meer drinkwater nodig heeft.

Tot grote vreugde van ESAF, maar ook tot die van WereldAsielen, werd het initiatief van de voorlichtingsbijeenkomsten een groot succes. Al bij de eerste bijeenkomst verschenen maar liefst 115 eigenaren en in drie dagen tijd werden er 225 paarden, 90 kamelen en één geit behandeld.

De meest voorkomende problemen waren inderdaad wonden veroorzaakt door verkeerde zadels of slecht zittend tuig. Geen overbodige luxe dus dat daar nu uitgebreid voorlichting over wordt gegeven. Met behulp van eenvoudige plaatjes – veel diereneigenaren zijn analfabeet – worden zij gestimuleerd beter voor hun dieren te zorgen. U begrijpt dat WereldAsielen hier van harte aan meewerkt.

In totaal werden er tijdens die eerste sessie ook nog 150 extra dieren gevoerd. Sommige waren er zo slecht aan toe, dat we rustig kunnen stellen dat de hulp maar net op tijd kwam.

Na een week al vond de tweede voorlichtingsbijeenkomst plaats en opnieuw bleken 217 paarden en 66 kamelen dringend hulp nodig te hebben.

Naast voorlichting aan de eigenaren, worden ook de toeristen die de piramiden van Gizeh bezoeken van belangrijke informatie voorzien. Dit gebeurt door middel van een folder in het Engels en Arabisch.
Men wordt dringend verzocht om alleen een tochtje te maken op een dier dat een gezonde en goed doorvoede indruk maakt en dus niet op een dier dat zichtbare verwondingen vertoont of vel over been is en op in storten staat. Verder wordt gevraagd melding te maken van dieren in een slechte conditie of van ander dierenleed. De gegevens van ESAF staan hiervoor duidelijk in de folder vermeld. WereldAsielen juichte ook dit initiatief toe en nam daarom de kosten van het vervaardigen van deze  folder voor haar rekening.

Wij danken hierbij onze trouwe donateurs, want alleen dankzij hun steun was deze hulp mogelijk. WereldAsielen blijft ook in de toekomst de dieren bij de piramiden volgen en zal opnieuw te hulp schieten als dat nodig mocht zijn.

December 2010.

Het betreft een groot stuk grond in het dorp Torres, niet ver van de plaats Torrelavega in het noorden van Spanje. Vlak langs een drukke snelweg liggen zo’n 350 honden aan de ketting aan hun hok gekluisterd; ze kunnen geen kant op.

De hokken hebben grotendeels geen bodem meer, dus de dieren liggen in het water, in de sneeuw en in de modder. ‘s Zomers liggen ze te verbranden in de zon en de meeste honden zijn er slecht aan toe.

Gesteriliseerd zijn ze ook niet, want er komt geen dierenarts het terrein op. En omdat de dieren zich niet kunnen verdedigen en er geen goede omheining is, worden er ook regelmatig honden vermoord of gestolen als oefenmateriaal voor hondengevechten.

Hoe dit zo ver heeft kunnen komen? Wel, dit alles is te danken aan de geweldige ‘dierenliefde’ van twee vrouwen, Regina Macho en Carmen Orio. Zij hebben van deze opvang – die ooit bedoeld was als veilige haven voor zwerfdieren – een ware nachtmerrie gemaakt.

Alle vrijwilligers die de honden verzorgden, werden eruit gewerkt en zoals gezegd, ook geen enkele dierenarts krijgt meer toegang. De vrijwilligers hebben het er echter niet bij laten zitten en de wantoestanden aangekaart bij de officiële instanties. Deze hebben inmiddels een bezoek gebracht aan het ‘hondenkamp’ en waren geschokt. De twee vrouwen is kortgeleden de wacht aangezegd, maar zij weigeren het terrein te verlaten. Men is nu met man en macht bezig het toch via officiële weg voor elkaar te krijgen dat ze vertrekken, want de winter komt er aan en in dit gedeelte van Spanje kan het flink sneeuwen en vreselijk koud zijn.

Ook WereldAsielen heeft niet stil gezeten. Achter de schermen is hard gewerkt aan een ondersteuningsplan, waarmee – zodra de vrijwilligers en de dierenartsen het terrein op kunnen – alle hulp kan worden geboden die nodig is.

Er is geld gereserveerd voor de medische verzorging van de 350 honden, er gaat een groot transport met voer en warme dekens naartoe en er zal een deugdelijke omheining gebouwd moeten worden met een veilige toegangspoort. Ook daarvoor gaat WereldAsielen zich inzetten.

Februari 2011.

Inmiddels is er veel gebeurd in Torres, heel veel! Dankzij de enorme vasthoudendheid van de 20 voormalige vrijwilligers van de opvang – die niet alleen de officiële instanties bleven bestoken, maar er ook de kranten en tv bij haalden – kwam alles in een stroomversnelling. WereldAsielen onderhield bijna dagelijks contact om te kunnen bijspringen zodra de dieren vrij kwamen.

Het begon allemaal op Valentijnsdag, 14 februari jl. De vrijwilligers hadden voor elkaar gekregen dat – terwijl de officiële gerechtelijke procedure nog liep tegen de twee vrouwen – er toch al een gerechtelijk bevel kwam om de eerste dieren weg te halen uit die hel.

Om 09.30 uur die dag kwam er een indrukwekkende hoeveelheid mensen het terrein op, nadat een slotenmaker het slot van het toegangshek had opengebroken. Voorop liep de politie, omdat er problemen werden verwacht met de twee vrouwen, maar die hadden de benen genomen. Verder aanwezig waren: medewerkers van SEPRONA (onderafdeling van de politie; soort van milieubeheer en dierenwelzijn), de Raad voor de Veeteelt (waaronder de directeur zelf) en uiteraard de pers.

Als eerste mochten de vrijwilligers tien hondjes uit de oorspronkelijke stenen gebouwen bevrijden, waar naar later bleek, zo’n 100 dieren koud en angstig in het donker in hun eigen uitwerpselen lagen. Met de deur op slot, wel te verstaan!

Deze tien werden, zoals was afgesproken met de instanties, ondergebracht op een boerderij van de Raad voor de Veeteelt in het dorpje Hermoso. Hier worden alle dieren ondergebracht die in de omgeving in beslag zijn genomen. Het betreft voornamelijk koeien, schapen en paarden, maar er zijn ook enkele kennels ingericht voor honden.

De hondjes uit Torres worden hier prima verzorgd en de vrijwilligers mogen twee maal per dag langskomen om ze wat extra aandacht te geven. De dieren zijn inmiddels al ontwormd, gevaccineerd en gechipt en men heeft goede hoop dat ze er weer helemaal bovenop komen. Het laatste bericht dat ons bereikte, is dat voor twee van hen al een goed tehuis is gevonden.

Op 25 februari mochten er opnieuw tien dieren van de ketting. Het betrof voornamelijk oude en zieke honden. Zij werden overgebracht naar een asiel in Santander, waar ze momenteel genieten van een zeer liefdevolle verzorging en vrij rond kunnen lopen.

En zo kwam er elke dag wel wát goed nieuws binnen. Maar … het allerbeste bericht ontvingen wij een paar dagen later; de twee vrouwen, die al het onheil in Torres hadden aangericht, hadden hun strijd opgegeven en deden afstand van de honden en van het terrein. Dit was waar iedereen jarenlang op had gewacht! Nu dit een feit is, breken er ook voor de overige dieren betere tijden aan, want de huur van het stuk land zal overgaan op naam van de vrijwilligers, zodat zij kunnen starten met een nieuw asiel. Zij zullen van de hondenhel van voorheen, een opvangplek maken waar de dieren wél goed worden verzorgd en waar nooit meer één hond aan de ketting hoeft te liggen.

Op dinsdag 1 maart gaat het allemaal gebeuren. Dan zullen de vrijwilligers samen met de gereedstaande dierenartsen het terrein op gaan en alle honden een voor een onderzoeken en zo spoedig mogelijk behandelen. Daarna zullen de dieren allemaal gecastreerd, gesteriliseerd en gevaccineerd worden en zullen ze een chip krijgen en een behandeling tegen parasieten. De dierenartsen hebben toegezegd hun werkzaamheden gratis te zullen verrichten, zij rekenen alleen de medicijnen. Hiervoor heeft WereldAsielen vorig jaar al geld gereserveerd, dus dit zal meteen als de artsen aan het werk gaan, worden overgemaakt.

De vrijwilligers staan te popelen om te beginnen met het opruimen van alle viezigheid en afval en het desinfecteren van het terrein.

Er zal bestraat moeten worden en elektra aangelegd en er zullen afzonderlijke kennels en onderkomens voor de honden gebouwd moeten worden, zodat ze allemaal van de ketting kunnen. Een andere prioriteit – naast de gezondheid van de dieren – is een deugdelijke omheining van het hele terrein met een veilig toegangshek.

7 maart 2011.

Sinds 1 maart 2011 hebben de vrijwilligers inderdaad het terrein en de dieren in zijn geheel overgenomen en er zijn werkelijk geen woorden voor wat zij daar aantroffen.

Ten eerste bleken er niet 350 honden te zitten maar 406. Alle dieren lagen in het water, zaten dik onder de teken, oormijt, vlooien en wormen en het terrein wemelde van de ratten.

Omdat dit nog niet erg genoeg was, hebben de twee vrouwen, voordat zij het terrein verlieten, zoveel mogelijk vernield. Een opslagruimte die zij nog maar pasgeleden gedoneerd kregen, was door hen in gruzelementen geslagen;

de waterslangen voor het drinkwater van de dieren waren in stukken geknipt;

een grote opslagtank voor het voer was verdwenen en de tank voor het schone water was leeggemaakt. Kortom het enige dat men aantrof was een gigantische hoeveelheid ontredderde, zwaarverwaarloosde dieren en bergen kort en klein geslagen spullen.

Het is een bijna onmogelijke opgave om van deze in en in trieste plek weer een humane opvang te maken, maar de vrijwilligers zijn nog nooit zó gemotiveerd geweest. Zij werken als paarden! WereldAsielen heeft regelmatig contact met hen en steunt waar mogelijk. Dit wordt zeer gewaardeerd, want mede dankzij die steun, zeggen zij, houden ze het vol.

Wat er tot nog toe gebeurde.

Als eerste is men vanzelfsprekend begonnen met dagelijks voeren en schoon drinkwater verstrekken, want het bleek dat de dieren voorheen slechts twee keer per week te eten kregen en het moesten doen met zwaar vervuild water of regenwater.

Vervolgens heeft een dierenarts alle honden nagekeken en zo nodig behandeld.

Daarna zijn zoveel mogelijk zieke en verzwakte honden naar binnen gehaald. Zij verblijven nu in de overgebleven gebouwen, die eerst grondig zijn ontsmet.

Ook de pups zijn naar binnen gebracht en in dekens gewikkeld.

Toen men hiermee klaar was, zijn de reuen bij de reuen en de teven bij de teven gezet en heeft men elk dier nauwkeurig geregistreerd en een nummer en naam gegeven. Ook is er gekeken naar wie bang is, wie agressief enz., dit om te bepalen welke hond nog in een gezin geplaatst kan worden. Dat zijn er wonderwel heel veel, want de meeste dieren zijn verschrikkelijk lief en aanhankelijk, ondanks alle ellende die ze hebben meegemaakt.

Nadat alle honden goed verzorgd waren, begon de grote schoonmaak. Er werden roosters opgesteld en iedere vrijwilliger kreeg zijn/haar taak.

Omdat er nog geen goede omheining is, kunnen de honden nu nog niet los, maar de vrijwilligers lopen om beurten een rondje met ze, zodat ze de pootjes kunnen strekken en eens wat anders zien en ruiken dan de anderhalve meter modder om hun hok.

WereldAsielen stuurde zoals toegezegd een truck met voer en hulpgoederen en ook een donatie voor de medische behandeling van de zieke dieren.

Zodra de hondenhokken zijn ontsmet, maken we ook geld over voor stro, zodat de honden voorlopig droog en warm liggen.

Daarnaast hebben we er voor kunnen zorgen dat zes honden een liefdevolle plek kregen bij asiel APAN in Odena, een ander project van ons. Op de foto’s de aankomst van de zes dieren en hun nieuwe behuizing. Wel even iets anders dan aan de ketting in Torres.

De vrijwilligers van Torres zijn deze hondjes zelf naar Odena in Cataluña gaan brengen, een autorit van maar liefst 720 km heen en 720 km terug; ze wilden er zeker van zijn dat hun dieren onderweg goed werden verzorgd.

Inmiddels hebben José en Ana Ornaques in Massanes – ook een project van WereldAsielen – na een verzoek van ons ook toegezegd een aantal sterk verzwakte dieren uit Torres te willen opnemen en verzorgen.

Allemaal goed nieuws dus en natuurlijk gaat WereldAsielen zo snel mogelijk aan de slag voor een nieuwe omheining.

We sluiten af met grote dank aan onze donateurs die ook deze hulp weer mogelijk maakten

en voor de vrijwilligers in Torres – die deze gigantische klus klaren – maken wij een diepe buiging.

We, mijn partner, dochtertje van vier en ik wonen sinds januari 2006 in Battaramulla, een voorstadje van Colombo. Sri Lanka is een prachtig eiland om te wonen, echter het heeft vele zwerfdieren, met name in de stedelijke gebieden.
Goed georganiseerde en daadkrachtige Sri Lankaanse dierenbeschermingsorganisaties zijn er niet. De zwerfdieren, moeten het voornamelijk hebben van een paar buitenlandse organisaties, die o.a. in het Tsunami gebied hebben geopereerd en particuliere dierenliefhebbers. Colombo ligt niet in het Tsunami gebied en valt daardoor buiten de boot.

De (buitenlandse) organisaties richten zich ook met name op de hond. Behalve door wat particulieren, wordt er aan de kat geen structurele hulp geboden, terwijl het leed vergelijkbaar is.Het gebrek aan hulp voor de katten in Colombo en het zien en horen van het dagelijks leed, deed me besluiten een bijdrage te leveren aan het bieden van hulp aan de kat.

Behalve een aantal buurten van Colombo waar ik katten laat steriliseren, is er ook een vrouw die in een soort drainage leeft en verstoten is door de buurt. Zij leeft al zes jaar met haar katten in een soort rioolgebied, omringd door afval van haar buren die haar niet willen zien. Het water rijst daar tot aan je middel als het hard heeft geregend. Deze vrouw had tot voor kort 62(!) katten.

Ze haalt ze regelmatig met hun kleintjes van de straat, en zet ze in een soort open kast om ze te beschermen tegen het water. Zij en haar katten leven van bedelgeld. Ik heb daar nu 30 poezen gesteriliseerd gekregen en één kater (deze laatste had ook nog een zware hernia) en er vele andere dieren laten behandelen. Onlangs heb ik er nog elf katten vandaan gehaald, waaronder zes kittens en twee gewonde dieren. Ik heb ze via Chandra, mijn huishoudhulp, een nieuw goed onderkomen kunnen geven. Hopelijk vinden we nog meer nieuwe eigenaren voor ze. Door alle ‘onverwachte’ zaken (zieke en gewonde katten, toch meer sterilisaties dan in eerste instantie geïnventariseerd) kost de hulp veel meer dan beraamd. Donaties zijn dan ook een zeer groot goed om mijn sterilisatiewerk verder te verrichten.

WereldAsielen zorgde voor een ruime donatie zodat Anouk haar mooie werk voort kon zetten. We vervolgen met nog een stukje uit haar verslag:

Op een dag attendeerde onze chauffeur mij op zijn buurvrouw die veel katten van voer voorzag, maar geenszins de middelen had om ze te laten behandelen. Daar heb ik al met al 30 katten laten castreren en steriliseren, en tevens de kittens laten ontwormen bij mijn dierenarts. Vervolgens heb ik in de buurt van Chandra, een sterilisatie/castratiedag georganiseerd, waar 42 katten op één dag werden geholpen. De dieren werden geopereerd door twee dierenartsen die overgekomen waren uit Kandy.

De 50 katten en kittens die daarna nog uit deze buurt geholpen moesten worden, heb ik een tijdje later een voor een naar een dierenkliniek gebracht en ze allemaal na de operatie bij mij thuis laten overnachten om bij te komen. De meesten konden de volgende dag alweer terug naar hun plekje.

Ook ben ik naar aanleiding van Chandra’s informatie in een andere buurt begonnen met sterilisaties. Het begon met vijf dieren, maar het werden er steeds meer doordat de mensen uit de buurt er van hoorden en meteen van de gelegenheid gebruik maakten om ook hun eigen kat te brengen. Inmiddels zijn daar nu zo’n 40 katten geholpen, en vele kittens ontwormd.

Er is zelfs een nestje van drie met de fles grootgebracht. Voor de zwangere katten (deze worden vaak op straat gezet zodra ze zwanger blijken te zijn) zocht Chandra een thuis in de buurt, met de garantie dat als de kittens acht weken zijn, de moeder gesteriliseerd wordt en de kittens op een later tijdstip ook. Dit principe helpt mensen de poezen in huis te nemen en de kleintjes vaak ook een thuis te geven en ze goed te verzorgen. Chandra verricht geweldig veel educatief werk in de buurt.

Gedurende Chandra’s controle/ontworm/oppik/sterilisatie ronde, vond ze een kat die bij het vuilnis was gezet. Hij kon niet meer op zijn pootjes staan. De eigenaars wisten niet meer wat ze met hem aan moesten dus dumpten ze hem maar bij het vuil. Dankzij Chandra’s ingrijpen heeft hij bij de dierenarts een week lang een intensieve kuur kunnen ondergaan en daarna heb ik hem bij mij in de kattenkamer aan laten sterken. Hij heeft het gered en heeft nu een goed tehuis… bij de overburen van zijn vorige baasjes.

De reden voor mijn werkwijze is dat ik van mening ben dat elk dier individuele aandacht verdient, waardoor het de beste kansen heeft om gezond en gelukkig verder te kunnen leven in zijn eigen omgeving. Tevens wordt het mogelijk dat de katteneigenaren de verdere verantwoordelijkheid (leren) nemen door het aantal dieren in de huishouding te beperken om niet gedemoraliseerd te raken. Daarbij komt, dat men door deze hulp ervaart dat elk dier het waard is aandacht en goede verzorging te krijgen, en dit werkt door in de buurt. Soms ondernemen mensen uit zichzelf al aktie en laten hun dier steriliseren. Dit is, mijns inziens, het beste fundament.

Zoals al beschreven vinden bijna alle dieren zonder eigenaar een soort thuis in de omgeving waar ze vandaan komen, i.p.v. dat ze naar een asiel moeten (als dat er al was). Dit is goed voor de kat maar bespaart tegelijkertijd geld en veel dierenleed. Blijft staan dat een goed gerund asiel hier ook broodnodig is.

Zoals u heeft kunnen lezen doet Anouk geweldig werk daar in het verre Sri Lanka en verdient zij ons aller steun. WereldAsielen blijft haar natuurlijk helpen en dankt haar donateurs die ook déze hulp mogelijk maken.

18 november 2008

Nagekomen bericht van Anouk.

Momenteel heb ik ook een uitgemergeld, ziek en kaal puppy in de tuin. Het arme dier heeft ook nog een scheef geheelde beenfractuur. Ik stopte eigenlijk voor een andere uitgemergelde hond, maar deze liep weg, en toen kwam dit kleintje aanzetten om te kijken of er bij het vuilnis nog wat te eten viel. Ik heb hem in de auto gezet en meegenomen. Hij liet het prima toe. Ik heb hem Boyohboy genoemd.

Hij eet goed, neemt keurig zijn medicijnen en is dapper, dus het komt goed met hem.Verder heb ik het erg druk gehad met de vele sterilisaties van katten in verschillende buurten.

Groetjes van Anouk

De dieren in de buitenkennels zochten op de meest onmogelijke plekjes naar schaduw.

Asia, de asielbeheerster, mobiliseerde daarom haar vrijwilligers om overal waterbakken en teilen vandaan te halen. Deze zoektocht slaagde uitstekend en zo kwam er in iedere kennel een grote teil of bak met water te staan, waarin de honden heerlijk konden afkoelen.

De actie was een geweldig succes!

Al tijdens het vullen van de teilen en bakken ontstonden er files in de kennels. De honden verdrongen elkaar om maar zo snel mogelijk in het water te kunnen stappen. Jong en oud, iedereen deed mee. Toen Asia met haar actie ook nog de Oekraïense tv haalde, was het feest helemaal compleet.

Op 6 juni 2010 vierde het Gostomel Asiel in Kiev haar 10-jarig bestaan. Het asiel was prachtig versierd en op de gevel stond voor iedereen te lezen: Bedankt voor de huisvesting, nu ben ik geen zwerver meer.

Tien jaar. Zo lang alweer zorgt Asia, samen met haar man Valeriy – en niet te vergeten haar groep zeer gemotiveerde vrijwilligers – voor de zwerfdieren in en rondom Kiev.

Er waren veel gasten, er was eigengebakken taart en er waren balonnen …

maar waar Asia en haar mensen nog het meest van genoten, was dat er die dag een aantal dieren een goed tehuis kreeg.

Natuurlijk werden de dieren die dat geluk niet hadden ook  extra verwend. Op diverse plekken in het asiel bezorgden de vrijwilligers hen een traktatie.

Zowel Asia als haar vrijwilligers kunnen terugkijken op een zeer geslaagde dag. Vol goede moed zijn ze inmiddels verder gegaan en natuurlijk blijft WereldAsielen hen steunen.

In de Oekraïne staat de hulp aan zwerfdieren nog helemaal in de kinderschoenen. Maar dankzij de druk van buitenlandse dierenbeschermingsorganisaties komt er langzamerhand iets van de grond en zijn er toch ook al wat lichtpuntjes te melden.

Een zo’n lichtpuntje is, dat de overheid niet meer per definitie alles tegenwerkt. Maar meewerken, dat is weer wat al te optimistisch gesteld, want het zijn voornamelijk particulieren die zich over de zwerfdieren moeten ontfermen. Asia Serpinskaya is een van die mensen.

Asia werkte als wiskundige aan de universiteit van Kiev. Toen een opvang voor zwerfdieren haar vroeg voorzitter te worden, trof ze een vrijwel failliete boedel aan. Maar omdat ze zich het lot van de ontelbare zwervertjes in haar stad zó aantrok, verkocht zij haar huis, kocht van de opbrengst, even buiten Kiev, een oude koeienstal voor de zwerfdieren en ging zelf in een piepklein appartementje wonen.

Met behulp van familie en vrienden werd de stal stap voor stap verbouwd tot wat nu het Gostomel Shelter is, een asiel waar gemiddeld zo’n 400 honden en 150 katten verblijven.

De omstandigheden zijn verre van luxe: géén verwarming, géén electriciteit, géén douche, helemaal niets!

Naar Nederlandse begrippen is het asiel een bouwval, maar toch zijn de zwerfdieren hier vele malen beter af dan op straat, want daar lopen ze grote kans door de hondenvangers te worden opgepakt en naar de dodingsstations te worden gebracht. (Om misverstanden te voorkomen, deze goede man is geen hondenvanger. Het is Kolia, een van de hardwerkende mensen in het asiel.)

Op een dag tipte een donateur ons over het bestaan van het Gostomel Shelter. Ermee in contact komen, duurde echter meer dan een jaar, want niemand leek er Engels te spreken en wij waren het Oekraïens niet machtig.

Maar de aanhouder wint en het lukte WereldAsielen uiteindelijk toch om een einde aan de spraakverwarring te maken. We kwamen in contact met de webmaster van het asiel, Alex Kosenkov. Alex woont en werkt in Zwitserland en spreekt vloeiend Engels. Sinds we met hem in contact zijn, worden we uitstekend op de hoogte gehouden van het wel en wee in het asiel en kunnen we hulp bieden zodra dat nodig is.

Een van de eerste dingen die WereldAsielen – dankzij de bijdragen van haar donateurs – stuurde, was een donatie voor dierenvoer.

Daar gaan we voorlopig mee door, want als de dieren niet te eten hebben dan heeft verdere hulp ook weinig zin.

Hoe klein de wereld soms is, bleek toen we voor het eerst over het Gostomel asiel publiceerden in onze WereldKrant. Een van onze donateurs is Oekraïnse, zij woont al jaren in ons land. Zij reageerde: “Fijn dat jullie het Gostomel Shelter helpen. Mijn moeder werkt er twee dagen in de week als vrijwilliger, dat doet ze al meer dan tien jaar.

Zij vertelde mij onlangs dat het echt te merken is dat er nu hulp uit Nederland komt, want de dieren zien er tien keer beter uit de laatste tijd.

Zo hoorden wij uit de eerste hand hoe welkom de bijdragen van onze donateurs zijn, die we hierbij dan ook van harte bedanken.

Omdat veel hondenhokken in het Gostomel Asiel hun langste tijd hadden gehad, stuurde WereldAsielen in het voorjaar van 2010 een donatie voor de aanschaf van een grote partij hout.

Hiervan timmerden de vrijwilligers maar liefst 200 nieuwe hondenhokken!

Voordat men begon aan deze gigantische klus, werden eerst de oude onderkomens afgevoerd. Dat de dieren hard toe waren aan een nieuwe behuizing toont deze foto.

Toen men de eerste serie nieuwe hokken in elkaar had gezet, werd er begonnen met het bewerken van de onderkant. Dit ter bescherming tegen vocht.

Vervolgens kwam het golfplaten dak erop, maar niet voordat eerst de bovenkant van het hok met vinyl was betimmerd.

Binnen de kortste keren waren alle hokken bewoond

en zo te zien aan al die tevreden snuiten, was het comité van goedkeuring zeer tevreden.

Tevreden waren ook de medewerkers van het asiel. Maar niet alleen over de hondenhokken. Vooral het idee dat er ver weg in Nederland zoveel mensen meeleven, doet de vrijwilligers erg veel goed. Het is van een onschatbare waarde te weten dat men er niet alleen voor staat en dat er elders in de wereld mensen bereid zijn een helpende hand te bieden.

Donateurs van WereldAsielen, het kan niet vaak genoeg gezegd: u bent onmisbaar en geweldig!

Maar ‘Animals Lebanon’ zoals de groep heet, doet meer. Zij komt ook op voor de dieren in dierentuinen en circussen en zet zich met al haar krachten in voor betere wetten voor deze dieren. Sinds de reddingsactie van de verwaarloosde katten onderhoudt WereldAsielen nauw contact met Libanon en dus ontvingen ook wij kortgeleden het verzoek om hulp voor de twaalfjarige chimpansee Omega.

Dit dier zat al negen jaar eenzaam opgesloten in een armzalige dierentuin in Zuid-Libanon.

De mensen van Animals Lebanon hadden na zes maanden van keihard werken voor elkaar gekregen dat deze dierentuin werd gesloten en dat alle dieren aan hen werden overgedragen. Zo ook dus de chimpansee Omega.

Het verhaal van dit dier is van een verschrikkelijke triestheid. Toen het aapje nog jong was, ‘werkte’ het twee jaar in een restaurant waar het de klanten de waterpijp moest brengen. Maar toen het volwassen en sterk werd en men het dier niet meer aankon, verhuisde het naar de dierentuin. Daar werd het opgesloten in een kleine kooi en leerde men, tot groot vermaak van het publiek, het arme dier roken. Het raapte met gretigheid iedere sigaret op die het toegeworpen kreeg en stak die aan met het vuurtje dat de omstanders het dier maar al te graag aanboden.

De gevolgen bleven natuurlijk niet uit, de aap is sindsdien zwaar verslaafd aan nicotine.

Toen Omega vrij kwam, zocht Animals Lebanon de hele wereld af om voor hem een goed onderkomen te regelen en vond uiteindelijk het Curitiba Reservaat in Brazilië bereid om de chimpansee voor de rest van zijn leven op te nemen. Fantastisch nieuws, maar toen begon de lange weg om Omega’s reis te realiseren.

En daar was geld voor nodig, heel veel geld, want een aap naar het andere eind van de wereld laten reizen is een complexe en kostbare operatie. Er zijn allerlei veiligheids- en gezondheidsregels aan verbonden, er moet een speciale kooi gebouwd worden en de vliegreis op zich is natuurlijk ook een dure aangelegenheid. Vandaar het verzoek aan WereldAsielen om ook te helpen.

Nu is onze stichting opgericht voor zwerfdieren en dat was niet bepaald waar Omega onder viel. Maar de projectmedewerkers van WereldAsielen zijn slim – vooral als er iets voor een dier in nood voor elkaar moet worden gekregen, – dus werd er om Omega toch te kunnen helpen het volgende bedacht. WereldAsielen financierde een flink aantal sterilisaties en castraties van zwerfdieren in en rondom Beiroet, zodat onze Libanese vrienden die kosten niet meer hadden en dat bedrag vrij konden maken als bijdrage aan Omega’s reis naar de vrijheid.

De reactie was hartverwarmend, de mensen in Beiroet schreven letterlijk: “Dear WereldAsielen, your organization represents true compassion. Thank you, thank you, thank you!” (Beste WereldAsielen, jullie organisatie toont oprecht medeleven. Dank, dank, dank!)

Maar we waren natuurlijk niet de enigen die te hulp schoten. De Brigitte Bardot Foundation haalde geld op, Emirates Sky Cargo vervoerde Omega tegen een gereduceerd tarief en een speciale primatendierenarts kwam over uit de Verenigde Arabische Emiraten om Omega te onderzoeken en een roesje te geven, zodat hij slapend zijn reiskooi kon worden ingedragen. En zo vloog hij heel relaxed een beter leven tegemoet. Wat er allemaal kwam kijken voordat Omega zich goed en wel in het vliegtuig bevond, is te zien op de volgende foto’s.

Nadat Omega een spuitje heeft gehad om te slapen, wordt hij voorzichtig zijn kooi in de dierentuin uit gedragen.

Liefdevol en geduldig wordt er gewacht tot Omega in diepe slaap is. Let u vooral op het contact met de handen.

Alles wordt scherp in de gaten gehouden en zo nodig dient de dierenarts nog een aanvullend medicijn toe.

Als alles in orde is, wordt Omega op de brancard naar zijn speciaal voor hem gemaakte reishok gebracht. Dit staat klaar bij de auto die hem naar het vliegveld zal rijden.

Een laatste check en een bemoedigende aai van de dierenarts en Omega’s reis naar de vrijheid kan beginnen.

Na een vermoeiende reis gaat de laadklep open en komt Omega moe maar gezond aan bij het Curitiba reservaat in Brazilië.

Hij kijkt zijn ogen uit.

Er zijn heel wat sterke mannen nodig om hem veilig uit de auto uit te krijgen.

Als dat eenmaal is gebeurd en onze vriend in de prachtige quarantaineruimte wordt losgelaten, begint hij als een gek te rennen en alles te onderzoeken. Een maand lang zal hij hier moeten blijven, maar hij krijgt een persoonlijke verzorger die hem met alle egards zal behandelen, het zal hem dus aan niets ontbreken. En na die maand wacht hem een nóg grotere verrassing, want dan zal hij voor het eerst van zijn leven in bomen kunnen klimmen en met soortgenoten kunnen stoeien. Eindelijk!

Omega’s kooi in Libanon staat leeg en zal dat ook blijven, want de dierentuin waar hij negen lange jaren eenzaam zat opgesloten is de derde die dankzij de acties van Animals Lebanon werd gesloten. Voor Omega’s nog overgebleven maatjes wordt ook een goed onderkomen gezocht en voor de circus- en dierentuindieren die elders nog vast zitten in Libanon, gaat de strijd gewoon door!

Bij deze tijd van het jaar hoort een kerstverhaal. Nu doen we hier bij WereldAsielen nooit zo aan, maar pasgeleden kwam er zulk mooi nieuws binnen, dat we dit hier graag brengen als ‘ons’ kerstverhaal van 2010. De titel is De redding van Mijnheer Jansen.

Het begon allemaal in februari van dit jaar. Een Nederlands echtpaar, woonachtig op Kreta, ontdekte ergens op een afgelegen stuk land tussen de rotsen twee zwaar verwaarloosde dieren, een ezel en een muilezel.

Beiden stonden aan hun benen vastgebonden en konden geen kant op. Grazen was daardoor nauwelijks mogelijk, maar gevoerd werden de dieren ook niet en van water was al helemaal geen sprake. Het echtpaar hoefde niet lang na te denken, het waarschuwde de ezelopvang van Suzanne en Alistair en zo snel als mogelijk gingen deze op pad om poolshoogte te nemen.

Bij aankomst was de schrik groot. Beide dieren waren er bijzonder slecht aan toe. Bij navraag bleek dat ze wel een eigenaar hadden, maar in Griekenland wil dat nog niet zeggen dat een dier dan naar behoren wordt verzorgd. Maar al te vaak is juist het tegenovergestelde het geval. Ook hier ging het om een man die bekend stond om zijn slechte omgang met dieren. Dit was inmiddels al overduidelijk, maar het werd nog eens extra bevestigd toen bleek dat hij de hoeven van de dieren regelmatig had bewerkt met een zaag.

Iedereen zal begrijpen dat men niet bepaald stond te trappelen om in contact te komen met deze dierenkweller, maar wilde men iets kunnen doen voor de arme ezel en muilezel, dan zat er helaas niets anders op. Aldus vertrok men naar het nabijgelegen dorp om de man te zoeken. Gelukkig had men hem al snel te pakken en men sprak hem aan op de slechte conditie van zijn dieren. Zoals verwacht, maakte dit totaal geen indruk op hem, maar hij vertelde wel dat hij graag van de ezel afwilde. Een uitgesproken kans om het dier te redden, maar toen men ook voorstelde de muilezel mee te nemen, viel dáár niet over te praten.

Ja, en toen stond men voor een uiterst moeilijke keuze, want als je de ezel meenam, dan hield dat automatisch in dat je zijn maatje alleen moest achterlaten. Maar als je niets deed, dan zou de ezel binnenkort helemaal niet meer kunnen lopen, want zo beroerd was het dier er aan toe. Na lang en zorgvuldig beraad werd er uiteindelijk toch besloten om de ezel op te halen en zo dan tenminste één dier te redden. Met pijn in het hart en zich voelend als een stel verraders, haalden Suzanne en Alistair de trailer op …

Teruggekeerd op de plek des onheils verlosten ze het ezeltje van het touw om zijn benen, waarna het dier gedwee mee liep naar de trailer.

Maar toen gebeurde waar men zo voor had gevreesd, de muilezel begon hartverscheurend te huilen en hield nooit meer op. Het arme dier was volkomen ontroostbaar. Nog lang nadat de wagen met zijn beste vriend was vertrokken, kon men zijn verdriet tot ver in de omtrek horen.

Toen WereldAsielen van Suzanne en Alistair hoorde wat er gebeurd was, sloeg dit in als een bom. Natuurlijk waren we blij dat er in ieder geval één dier was gered, maar we bleven de maanden erna toch aandringen om ook de muilezel daar weg te krijgen. Helaas, wat er ook geprobeerd werd, de eigenaar van het dier was niet te vermurwen. De enige troost die we hadden, was dat het Nederlandse echtpaar zo lief was het dier regelmatig eten en drinken te brengen, maar tijdens de zomer verplaatste de eigenaar het dier en lukte het onze dierenvrienden niet meer de muilezel terug te vinden. En zo bracht hij opnieuw maanden in eenzaamheid door en weer praktisch zonder eten en drinken.

Maar toen, op een ochtend in oktober, verscheen er een e-mail van de ezelopvang die luidde: “We have just heard” … (Wij hebben zojuist gehoord …). WereldAsielen vreesde het ergste, de muilezel had het vast niet gered en was dood aangetroffen.

Maar niets was minder waar, want Suzanne liet ons juist weten dat de eigenaar eindelijk had toegegeven dat de muilezel ook weg mocht.
Een hoera steeg op en WereldAsielen kwam razendsnel in actie. Je wist immers maar nooit of de man zich nog zou bedenken. Nog dezelfde dag regelden we met de ezelopvang wat er nodig was om het dier te huisvesten en dat bleek nog niet zo eenvoudig, want een muilezel is tenslotte geen ezel, maar voor de helft paard. Het dier is daardoor veel groter en sterker en het kan ook veel hoger springen. Er moest dus een extra hoge afrastering komen en een grotere stal en dit allemaal binnen héél korte tijd.

WereldAsielen stuurde een spoeddonatie, Alistair kon daarmee aan de slag met de bouw en gespannen telden we de dagen af.

Op 7 november was het zover en reed de trailer uit. Niet lang daarna werd ook de muilezel van het touw om zijn benen verlost en werd hij behoedzaam naar de wagen geleid. Het moet gezegd, men was wat huiverig, want men wist absoluut niet wat men kon verwachten. Het dier had immers jarenlang vast gestaan en kon wel op hol slaan. Maar niets van dit alles, het stapte rustig in, keek eens om zich heen en je zag hem denken: Nou zeg, bijzonder zo’n stal op wielen.

Bij aankomst in de opvang liep hij op zijn gemak mee naar zijn nieuwe onderkomen, een stal op maat met eigen olijfboom, jawel! Ondertussen nieuwsgierig gadegeslagen door de andere langoren.

En toen, nog vóórdat Suzanne hem een nieuw halster kon omdoen, lag hij al op zijn rug in het zand te rollen. Eindelijk na al die jaren vastgebonden te hebben gestaan, was hij VRIJ!

De dagen daarna lag hij ook meer op zijn rug dan dat hij rechtop stond, hij kon er gewoon geen genoeg van krijgen. De ezels vonden hem maar een rare kwast en de mannetjes hielden hem extra nauwlettend in de gaten. Want tussen al dat zogenaamde ‘onnozele’ gerollebol door, lonkte de nieuwkomer wel stiekem naar hun meisjes …

De mensen waren met iets geheel anders bezig. Zij debatteerden over een geschikte naam voor de nieuwe bewoner. Het was uiteindelijk WereldAsielen die ‘Mijnheer Jansen’ bedacht, een Hollandse naam als gebaar naar haar donateurs. Zonder hun steun was het immers nooit gelukt ook dit zwaar verwaarloosde dier in veiligheid te brengen. Suzanne en Alistair gingen van harte akkoord, maar omdat zij van oorsprong Engels zijn, moest er wel even geoefend worden op de uitspraak van ‘Jansen’.
Met de j van Jones en de a van afternoon werd ook dit probleem snel opgelost.

Mijnheer Jansen maakt het inmiddels uitstekend. Hij blijkt een beminnelijk heerschap en vanzelfsprekend heeft hij ook al met zijn oude vriend ezel gesproken. Nog door het gaas weliswaar, maar het zal niet lang meer duren voor ze weer helemaal herenigd zijn. WereldAsielen blijft Jansen volgen, want met alleen een stal en een omheining zijn we er natuurlijk nog niet. Maar we willen ook niet dat de ezelopvang voor alles opdraait. Daarom vragen wij aan iedereen, helpt u alstublieft mee, zodat Jansens afgezaagde hoeven kunnen worden behandeld door een goede hoefsmid, dat hij ontwormd en ingeënt kan worden, dat zijn gebit schoongemaakt kan worden (heel belangrijk om goed te kunnen eten) en last but not least, dat hij na al die tijd van honger en ellende eindelijk verzekerd is van voldoende en lekker eten!

U kunt uw bijdrage overmaken naar rekening 12 45 46 t.n.v. WereldAsielen. Vermeld u er wel bij: Mijnheer Jansen.

Maar u kunt Jansen ook op afstand adopteren. Neemt u hiervoor contact op met de ezelopvang. Suzanne en Alistair zullen uw bericht met open armen ontvangen. info@walkwithdonkeys.com

Namens Mijnheer Jansen en natuurlijk ook namens vriend ezel, ontzettend bedankt allemaal en een heel fijn, maar vooral diervriendelijk kerstfeest!