Kollegal, India

India, PROJECTEN — By admin on 3 december 2010 12:02

Dzogchen klooster van Tibetaanse vluchtelingen

Dit project was het eerste waar WereldAsielen ooit mee begon. Het heeft daarom een heel bijzonder plekje bij ons en voert ook met nummer 1 de lijst aan van alle andere door ons gesteunde projecten. Hoe wij aan dit klooster in het verre India komen? Dat is een prachtig verhaal dat wij u graag vertellen. Het begon allemaal heel gewoon ergens in… Nederland!

Het was 2004 en WereldAsielen was nog maar net een feit, toen de Nederlandse Gerrie Blijenberg met een groep Tibetaanse monniken door Europa trok. Dit vanwege een wereldmuziekfestival. Bij toeval las zij in Metro over de oprichting van WereldAsielen en nam contact met ons op. Hier volgt haar verhaal:

In de jaren ’50 werd Tibet door China bezet. Een opstand in 1959 werd bloedig neergeslagen, hierbij kwamen 87.000 Tibetanen om het leven. Na deze tragische gebeurtenissen verlieten veel Tibetanen, in navolging van de Dalai Lama, hun moederland, om in ballingschap een nieuw bestaan op te bouwen.

Vlakbij Kollegal in Zuid-India bevindt zich zo’n vluchtingenoord. Hier wonen circa 7.000 Tibetanen.

Het Dzogchen klooster (in Tibet vernietigd en hier weer opgebouwd) vormt de spil van deze gemeenschap. Het leven speelt zich dan ook voor een belangrijk deel af in en rondom dit klooster.

Het Tibetaans boeddhisme staat onder andere bekend om de goede werken van de monniken. Het Dzogchen klooster helpt bijvoorbeeld de mensen in de nederzetting bij basisbehoeften als gezondheidszorg, onderwijs, behuizing en zorg voor ouderen. Door geldgebrek kunnen de monniken helaas niet alle goede werken doen die ze graag zouden willen.

Zoals bijvoorbeeld het helpen van de vele zwerfdieren die in de loop der jaren naar het kloosterterrein zijn gekomen. Veel dieren moeten medisch behandeld worden, en sterilisatie en castratie zijn ook hard nodig om de populatie beheersbaar te houden. De dieren worden wel voldoende gevoerd, maar voor verdere hulp is geen geld. Het zou daarom geweldig zijn als WereldAsielen hierbij kon helpen.

Aldus het verhaal van Gerrie.

WereldAsielen was diep onder de indruk van wat zij vertelde en ging aan de slag. Alhoewel we nog bijna niets in kas hadden, kregen we het toch voor elkaar dat al begin 2005 de eerste sterilisaties en castraties plaatsvonden.

Maar dat niet alleen, want tegelijkertijd lieten we ook een zo groot mogelijk aantal dieren vaccineren.

Stukje bij beetje breidde onze hulp zich uit, en zo is langzaamaan de traditie ontstaan, dat ieder jaar rond maart, een dierenartsteam op kosten van WereldAsielen de kloosterdieren gaat helpen.

Er wordt bewust voor de maand maart gekozen omdat dan het regenseizoen voorbij is. In het natte seizoen is het klooster moeilijk tot zeer moelijk bereikbaar.

Onze contactpersoon in Kollegal is Céline Chies, een Française die het grootste deel van het jaar in deze Tibetaanse nederzetting woont. Zodoende is zij bijzonder goed op de hoogte en kan zij ons uitstekend informeren.

Ruimschoots voordat de sterilisaties aanvangen, neemt zij contact met ons op, en samen maken we dan de planning.

Ook praktisch draagt Céline haar steentje bij, want zij is inmiddels een geroutineerd hondenvangster!

Al dagen voor de operatie krijgen de dieren extra aansterkend voedsel, zodat hun conditie zo optimaal mogelijk is als ze geopereerd worden.

En dan start op de dag zelf het vangen van de dieren. Dit lijkt eenvoudig maar is het geenszins. Daarom neemt de dierenarts altijd een paar geroutineerde hondenvangers mee.

Als de honden gevangen zijn, worden ze op een centraal punt verzameld en aan een lijn gelegd.

Vervolgens krijgen zij eerst een kalmerend middel en worden naar de voor die dag ingerichte operatieruimte gebracht. Buiten wachten zij dan in groepjes tot zij aan de beurt zijn voor de narcose. Als de dierenarts die eenmaal heeft toegediend wordt het stil. Langzaam vallen alle dieren in slaap, onder het wakend oog van onder andere Céline.

De operatiekamer is een heel simpele ruimte,

waar een oude tafel dienst doet als operatietafel,

en een paar oude kranten worden gebruikt als ondergrond.

Op de foto het complete dierenartsteam van 2006. Dr. Ria de dierenarts staat rechts in het gestreepte shirt, links van hem de man met snor en baard is zijn assistent en de twee heren in het blauw zijn de hondenvangers.

De dierenarts en zijn assistenten blijven meestal twee dagen. WereldAsielen betaalt naast de operaties en de medicijnen voor de zwerfdieren, ook de buskaartjes voor het team, alsmede de kruier op het station, de taxi voor het laatste stuk naar het klooster en de logies. En ieder jaar als de rekening binnenkomt zijn wij weer verbaasd, want voor het bedrag dat daarop staat, krijg je in Nederland niet eens dríe honden gesteriliseerd!

Nadat de dieren geopereerd zijn, mogen ze bijkomen in een provisorisch gebouwde tent. Daar is een ruimte ingericht als uitslaapkamer.

Als ze weer helemaal bij zijn, en er zich geen complicaties hebben voorgedaan, worden ze vrijgelaten op hun vertrouwde plek. Al heel snel hervatten zij dan weer hun oude leventje. Op de foto’s is goed te zien waar de dieren doorgaans hun middagdutje doen.

‘s Avonds keren ze hier ook weer terug om de nacht door te brengen.

De dagen dat de dierenarts er is, krijgen veel dieren ook een wormenkuur, en indien nodig worden zij behandeld tegen allerlei aandoeningen als huidziekten, oogziekten enz.

En dan, na twee dagen hard werken, vertrekt de dierenarts weer. Maar voor hij weggaat wil iedereen nog even met hem en zijn team op de foto.

Voordat hij in de taxi stapt, laat hij op Celine’s verzoek eenvoudige medicijnen als pijnstillers, oogzalf en antibiotica in het klooster achter, zodat men daarmee, in geval van nood, zelf een dier kan helpen.

Inmiddels reikt de hulp van WereldAsielen verder dan alleen het klooster, want vanwege het grote succes van de sterilisatieacties, worden er nu ook zwerfdieren geholpen van de openbare terreinen in de nederzetting, zoals marktplaatsen en winkeltjes.

Lees meer over dit project…

Tags: India