Galati, Roemenië

PROJECTEN, Roemenië — By admin on 11 oktober 2010 09:53

Dierenasiel Mister Cenac
We publiceerden al eens iets over Roemenië in de WereldKrant, maar dat ging toen voornamelijk over de sterilisatieacties die WereldAsielen daar al een aantal jaren sponsort. Deze keer laten wij u kennismaken met Mr. Cenac, ‘de engel van Galati’ zoals hij ook wel liefkozend wordt genoemd. Dit omdat hij ondanks alle tegenwerking blijft vechten voor de zwerfdieren van zijn stad. Het is onvoorstelbaar wat deze man voor de straathonden doet.

En dit in een land waar nog steeds vreselijke armoede heerst, waar de corruptie hoogtij viert, en waar een zwerfdier nog minder voorstelt dan een oude krant. Maar dankzij mensen als Mr. Cenac, en steeds meer hulp uit het westen (dus ook dankzij onze donateurs!) begint er langzamerhand iets te veranderen in Roemenië.

Het is inmiddels in Nederland wel bekend, hoe de meeste gemeenteasielen in landen aan de Middellandse Zee en in het Oostblok werken. Dieren die op straat zwerven, worden daar op brute wijze naartoe gebracht, en binnen hooguit tien dagen afgemaakt. Van euthanasie is geen sprake want een spuitje kost geld. Dus slaat men de dieren de kop in of wurgt ze. Eten en drinken krijgen ze meestal niet meer, ze moeten immers toch dood.

Zo gaat het dus ook op veel plaatsen in Roemenië. Maar in de stad Galati stond op zekere dag een man op, die vond dat het ook anders kon. Hij meldde zich bij de gemeente en bood aan om voor de ten dode opgeschreven dieren te gaan zorgen. U raadt het al, we hebben het hier over Mr. Cenac, de gepensioneerde ingenieur, de geweldige dierenvriend, de man met het hart van goud.

Hoe hij het klaarspeelde weten we niet, maar hij mocht van de gemeente voor de honden gaan zorgen en sindsdien is er geen dier meer afgemaakt in dit asiel. Hulde ook aan de gemeente Galati, want deze gemeente is een van de weinige in Roemenië die de verzorging overlaat aan een dierenvriend en niet aan een ‘ongedierteverdelgingsbedrijf’. Er zijn nog een paar zogenaamde ‘dogpounds’ in deze stad, WereldAsielen hoopt dat deze op den duur zullen volgen.

Inmiddels zitten er zo’n 250 honden in Mr. Cenac’s asiel en hij kent ze allemaal bij naam. Hij is dol op ze en noemt zichzelf met trots ‘de papa van de honden’.

De dieren op hun beurt zijn allemaal stapelgek op hem, en ditzelfde geldt voor de Roemeense vrijwilligers die regelmatig zieke en gewonde dieren bij Mr. Cenac komen brengen. Deze dieren blijven binnen en worden extra vertroeteld.

Het asiel ligt even buiten de stad Galati en is ondergebracht in een voormalige pelsdierenfokkerij.

De hokken zijn vreselijk armoedig en de dieren krijgen voornamelijk goedkoop vleesafval te eten.

Maar… de honden hebben veel vrijheid en in de barre Roemeense winters een dak boven hun hoofd.

Daarnaast ontvangen ze, misschien wel voor het eerst in hun leven liefde, en dat is waarschijnlijk wel het mooiste dat Mr. Cenac hen kan geven.

Omdat er veel corruptie is in Roemenië, maakt WereldAsielen niet rechtstreeks geld over naar dit land, maar naar Romania Animal Rescue (RAR) in Californië. Wij werken samen met deze gerenommeerde dierenhulporganisatie, waarvan de grote motor Nancy Janes is, een vrouw die zich al jaren het vuur uit de sloffen loopt om de Roemeense zwerfdieren te helpen.

Om er zeker van te zijn dat het geld goed wordt besteed, vliegt Nancy regelmatig (op ingezamelde airmiles) naar Roemenië en bezoekt dan ook Mr. Cenac’s honden. Dankzij een tolk die haar bij alle bezoeken vergezelt, blijft zij exact op de hoogte van wat er allemaal speelt.

En zo ontdekte Nancy op een dag dat er veel te weinig eten voor Mr. Cenac’s honden was. Bij terugkomst opende zij meteen in Amerika een bankrekening voor hem, en zorgde dat hij daarvan maandelijks in Roemenië een bedrag kon afhalen voor voer voor zijn dieren. Dit werkte uitstekend totdat… de economische crisis toesloeg. Veel Amerikaanse donateurs zegden op, en zo sloeg ook het noodlot toe voor Mr. Cenac’s dieren en was er geen eten meer.

Hoewel we bij WereldAsielen ook merken dat het economisch slechter gaat, zijn we toch onmiddellijk te hulp geschoten. Begin januari maakte WereldAsielen geld over voor voer zodat de 250 magen weer gevuld konden worden.

De reactie van Nancy, die inmiddels heel wat slapeloze nachten achter de rug had vanwege de zorgen om Mr. Cenac en zijn dieren, was hartverwarmend.

En ook een bedankje van Mr. Cenac zelf bleef niet uit. WereldAsielen ontving van hem een dik pakket met daarin keurig alle rekeningen van het aangeschafte vlees, en een prachtige handgeschreven brief (inclusief Engelse vertaling) waarin onder andere dit stond voor onze donateurs:

Although I never met you, I thank you from my heart for having taken care of these creatures forgotten and hated by many people. (Alhoewel ik u nooit ontmoet heb, dank ik u met heel mijn hart voor de hulp aan deze vergeten schepselen die door zovelen worden gehaat).

Dit bedankje ging vergezeld van een stapel aandoenlijke foto’s, waarvan wij er hier een aantal publiceren. WereldAsielen blijft natuurlijk Mr. Cenac’s dieren helpen met eten totdat Nancy’s organisatie het weer over kan nemen.

Maar… er stond nóg iets op de urgentielijst voor dit asiel waar we iets aan wilden doen en dat was een waterput. De kosten hiervoor bedroegen 1000 euro. In het asiel is geen water, dit moet met grote jerrycans in de stad worden gehaald. U kunt zich voorstellen dat dit geen doen is met 250 honden. Met zo weinig water hebben de dieren nauwelijks voldoende te drinken en lukt het Mr. Cenac onmogelijk het asiel schoon te houden.

En alsof dit nog niet genoeg was, waren de dierenartsen gestopt met het steriliseren van Mr. Cenac’s honden want… ze vonden ze te vies! Dit laatste vonden we wel zó schrijnend, dat het ons ertoe bracht onze donateurs het volgende te schrijven:

Lieve donateurs van WereldAsielen! We weten dat het geen rooskleurige tijden zijn en dat er onder u ook mensen zijn die het niet makkelijk hebben. We hebben daar uiteraard het volste begrip voor en hopen dat alles snel weer wat beter zal gaan. Maar… laat u alstublieft de zwerfdieren niet in de steek!

Een man als Mr. Cenac, en al die andere mensen die dagelijks voor deze dieren zorgen, verdienen het toch niet aan hun lot overgelaten te worden. Zij hebben al zoveel te lijden. Daarom vragen wij u, ‘blijf alstublieft bij ons zodat we de zwerfdieren kunnen blijven helpen’.

En zoals al vaker gebeurde in tijden van nood, onze donateurs reageerden geweldig. Binnen een mum van tijd hadden we het geld voor de waterput binnen. Maar dat niet alleen… er bleef zelfs nog een bedrag over om een zending droogvoer naar Mr. Cenac’s honden te sturen. Dit is echt feest want de dieren zijn alleen het slachtafval gewend. We hebben wel gevraagd niet teveel in een keer te voeren, maar kleine beetjes brokken toe te voegen aan het voer dat ze al krijgen. Dit om te voorkomen dat de dieren zó blij en gulzig zijn, dat ze er ziek van worden.

WereldAsielen bedankt opnieuw haar donateurs, want elke keer als we het ergste vrezen, zijn zij het weer die te hulp schieten en komt alles toch nog goed. Het mooiste compliment dat we hen hiervoor kunnen geven is waarschijnlijk wel de uitspraak van een nieuwe vrijwilligster bij WereldAsielen:

‘Allemachtig zeg, wat hebben wij een lieve donateurs!’

Tags: Galati, P67