Ubud, Indonesië

Indonesië, PROJECTEN — By admin on 3 oktober 2010 09:10

Uit het verhaal van Linda Buller, waarin ze vertelt hoe het allemaal begon, hebben we de volgende fragmenten voor u vertaald.

Ik had geen idee …
Laat me eerst dit zeggen: ik had geen idee wat ik precies ging doen of waar het toe zou leiden. Ik ving al vijf jaar puppy’s op die er het ergst aan toe waren. Maar ik wilde liever die vreselijk ellende niet aanzien, wilde dat ik mijn ogen ervoor kon sluiten zoals duizenden anderen doen. Ik vroeg me af waarom ik me niet met m’n eigen zaken bemoeide en waarom anderen niets deden.

Geen enkele hoop
Kleine puppy’s en andere mishandelde dieren hebben geen enkele hoop. Ze laten hun staart en hoofd hangen. Ze slepen hun trieste lichamen van vuilnisbak naar vuilnisbak op zoek naar voedsel. Ze verstoppen zich en duiken in elkaar als ze mensen zien. Leven een leven vol van angst, honger en argwaan. De gemiddelde levensduur: een of twee jaar.

Veilige plek
Op een dag in 2006 besloot ik dat er, naast mijn huis, een aparte plek voor de dieren moest komen. Ik dacht: die arme dieren moeten een plek hebben waar ze naar toe kunnen, waar ze veilig zijn, waar ze het naar hun zin hebben, waar ze goed behandeld worden, maar ook waar ze op een humane manier uit hun ellende moeten worden geholpen als dat nodig zou zijn.

Hoop en vertrouwen
Ik had geen ekele cent en geen idee waar ik de benodigde spullen vandaan moest halen of dat ze er zouden komen. Maar het leek me dat ik, net als met andere dingen, maar stap voor stap aan de gang moest. Achteraf kan ik alleen maar zeggen dat het begon met en vleugje hoop en het vertrouwen in de een of andere kracht.

Radeloos
In m’n eentje huilde ik wat af en met vrienden was ik gefrustreerd en radeloos. Maar ik wist ook hoe je met weinig geld veel kon doen. Ik vond een leegstaande galerie die op instorten stond. Ik zag hoe het eruit zou zien als het vol zat met blije dieren, die speelden en zichzelf konden zijn. Toen begon ik te bidden.

Mishandelingen
Hier worden honden geslagen, overgoten met kokend water als ze per ongeluk op de verkeerde plaats lopen, opgegeten, gedumpt in plastic zakken, weggehaald bij hun moeder als ze twee tot drie weken oud zijn, afgedankt na jaren het huis van mensen te hebben bewaakt. Moeten we ons niet schamen? Wij mensen moeten menselijkheid tonen. Dat is wat het woord mens betekent. We moeten dus geen tienduizenden honden afslachten, zoals hier gebeurt.

Herplaatsen
Gezien de omvang is wat wij kunnen doen een druppel op de gloeiende plaat. Met meer geld zouden we veel meer kunnen doen. We hebben gemiddeld zo’n 100 honden te verzorgen. Ze zijn behandeld en opgeknapt, gesteriliseerd, gevaccineerd en ze worden herplaatst in gezinnen. We vragen hiervoor een vergoeding van 50.000 roepies, zo’n 5 euro. Als ze dit er niet voor over hebben, hebben ze het er ook niet voor over om eten te kopen en ze goed te verzorgen.

Tags: BARC, P72, Ubud